در شب یلدا حافظ در نخ شاخ نبات بود که یک آن من مزاحم شدمدندی و اورا خواهشی بطلب کردی که تو که چشات سیاهه قدت بلنده اندکی رخصت به ما بفرماییندی و حافظ به گفتندی که shut up مگه نمیبینی با شاخ نبات جان داریم talkingمی کنیم و شاخ نبات را می گویی غمزه ای به غایت خرکی آمد و گفتندی که بله baby و ما هی اصرار کردیم که جان مادرتان اندکی فال به ما بگویید و حافظ ما را رنگ آمیزی متا فیزیکی کردندی و محلمان سگ کرد و به شاخ نبات گفتندی یه بوس بده و او نازک پشت چشم کردی و هی از حافظ اصرار از شاخ نبات انکار ، که در آخر آره و اینا !
و این شد که فال ما حرف های خصوصی این دو گردیدندی و در آخر حافظ به سمت ما شیشکی بستندی و گفتندی که تقصیر خودت است که به روح معتقد می باشی و برای روحم فاتحه می خوانی .
و این فال من می باشد ......
گفتم کیم دهان ولبت کامران کنند گفتا بچشم هرچه تو گوئی چنان کنند
گفتم خراج مصر طلب می کند لبت گفتا در این معامله کمتر زیان کنند
گفتم به نقطه ی دهنت خود که برد راه گفتا این حکایتیست که با نکته دان کنند
گفتم صنم پرست مشو با صمد نشین گفتا بکوی عشق همین و همان کنند
گفتم هوای میکده غم میبرد ز دل گفتا خوشا آن کسان که دلی شادمان کنند
گفتم شراب و خرقه نه آئین و مذهبست گفت این عمل بمذهب پیرمغان کنند
گفتم ز نوش لبان پیر چه سود گفتا ببوسه شکر نیش جوان کنند
گفتم که خواجه کی سر حجله می رود گفت آن زمان که مشتری و مه قران کنند
گفتم دعای دولت تو درد حافظ است گفت این دعا ملا یک هفت آسمان کنند
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر